Ο πρωθυπουργός συναντήθηκε στις αρχές του Φθινοπώρου με τους κοινωνικούς εταίρους και επεσήμανε, ότι αν δεν εκτελεστεί η πολιτική της κυβέρνησής του και σκοντάψει η κυβέρνηση, τότε όλος ο κόσμος θα αισθανθεί ότι σκοντάφτει η χώρα και αυτό θα έχει πολλές δυσμενείς συνέπειες. Με αυτό το επιχείρημα προσπάθησε να τους πείσει να υποστηρίξουν την πολιτική της κυβέρνησής του, ώστε αυτή να εκτελεστεί χωρίς εμπόδια…
Αν ανατρέξει κανείς, λίγους μήνες νωρίτερα, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός προσπαθούσε να δικαιολογήσει την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ, θα διαπιστώσει ότι και τότε είχε χρησιμοποιήσει μία σειρά από δυνητικών σεναρίων, υποθέσεων, που εμφάνιζαν τον έσχατο κίνδυνο της χρεοκοπίας ως σοβαρό (αν όχι σχεδόν βέβαιο) ενδεχόμενο. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο πρωθυπουργός αρέσκεται στη χρήση αυτού του είδους της επιχειρηματολογίας. Γιατί, αν δεν είναι ένα (ανόητο) παιχνίδι με τις λέξεις, τότε είναι μία τακτική, στα πλαίσια της οποίας ο πρωθυπουργός προβάλλει το χειρότερο δυνατό σενάριο, προκειμένου να πείσει για την αναγκαιότητα της πολιτικής του. Δεν ξεχνάει, άλλωστε, να τονίζει ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας, έχει μεν περιοριστεί μετά τη λήψη των οικονομικών μέτρων, αλλά δεν έχει εξαλειφθεί πλήρως και παρουσίασε τη συναίνεση ως αναγκαίο συστατικό για την ανασυγκρότηση της χώρας. Μία συναίνεση που προβλέπει τη συντονισμένη δράση κυβέρνησης και κοινωνικών εταίρων, όπως και τη λήψη πρωτοβουλιών κε μέρους τους. Δεν αναφέρει, όμως, ποιες κοινωνικές ομάδες είναι αυτές που δέχονται –με το δυσχερέστερο τρόπο, μάλιστα- τις συνέπειες αυτής της βάναυσης πολιτικής που εφαρμόζει από την Άνοιξη του 2010.
Επιχείρησε παράλληλα, να αμβλύνει τις αρνητικές εντυπώσεις, που έχουν δημιουργηθεί από την πολιτική του (γιατί αυτός κατευθύνει την κυβέρνηση και δεν είναι αμέτοχος), «βαφτίζοντας» τα χαράτσια και τα άδικα μέτρα του, ως αλληλεγγύη προς όλους αυτούς που έχουν ανάγκη! Δεν εξήγησε, όμως, πως είναι δυνατόν να ασκεί κοινωνική πολιτική και πολιτική αλληλεγγύης προς τους ασθενέστερους, όταν τα οικονομικά του μέτρα επηρεάζουν αυτούς ακριβώς και πρωτίστως αυτούς! Εκτός αν θεωρεί ότι αυτοί που έχουν ανάγκη δεν είναι η χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι, αλλά οι μεγαλέμποροι, οι μεγαλοβιομήχανοι, οι εφοπλιστές και τα μεγαλοστελέχη του δημοσίου, με δύο και περισσότερες θέσεις, ταυτόχρονα!
Οι περικοπές, επίσης, στο δημόσιο τομέα δε στοχοποιούν τους δημόσιους υπαλλήλους, κατά τη γνώμη του, αλλά τη δημόσια διοίκηση, η οποία δε λειτουργεί σωστά. Όλοι αναγνωρίζουν ως αληθή τη διαπίστωση ότι ο δημόσιος τομέας δε λειτουργεί σωστά, αλλά για αυτό δεν ευθύνονται οι απλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν ασκούν αυτοί δημόσια διοίκηση. Υπάρχουν οι προϊστάμενοι και οι περιφερειάρχες, οι οποίοι επιλέγονται από την ίδια την κυβέρνηση, που ασκούν και ελέγχουν τη δημόσια διοίκηση. Άρα, οι ευθύνες θα πρέπει πρωτίστως να αναζητηθούν σε αυτούς. Γιατί αν μία άμαξα πέσει στο γκρεμό, δε φταίνε τα άλογα που πήγαν προς αυτή την κατεύθυνση, μη γνωρίζοντας τον κίνδυνο, αλλά ο οδηγός που τα άφησε…
Ταυτόχρονα, όμως, για να μην αφήσει μόνο αρνητικές εντυπώσεις, φρόντισε να απευθυνθεί και προς τους διοικητές των τραπεζών λέγοντάς τους ότι περιμένει και τη δική τους συμβολή. Έτσι με αυτά τα λόγια, μία (δήθεν) σοσιαλιστική κυβέρνηση, που (θεωρητικά) ξεκινάει και απευθύνεται στο λαό, και τυπικά συντάσσεται με το μεγάλο και ισχυρό κεφάλαιο…
