Το Ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει την παροχή από το κράτος, Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας σε όλα τα Ελληνόπουλα και ισότιμη συμμετοχή όλων στο εκπαιδευτικό σύστημα (στη βασική βαθμίδα εκπαίδευσης). Υπάρχει, ωστόσο, η κοινή πεποίθηση, ότι όλα όσα προβλέπει το Ελληνικό Σύνταγμα, παραμένουν στην θεωρία, γιατί στην πράξη ισχύουν άλλα…
Ο δωρεάν χαρακτήρας της Ελληνικής Παιδείας δεν προφυλάσσεται, όταν:
√ Η παροχή από το κράτος δωρεάν σχολικών βιβλίων, δεν αρκεί για την κάλυψη των αναγκών των μαθητών και των απαιτήσεων της σχολικής βαθμίδας που βρίσκονται. Για αυτό πολλοί καταφεύγουν στην αγορά βοηθητικών βιβλίων, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της τάξης τους (που όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο δυσκολότερη γίνεται).
√ Τα σχολεία δεν παρέχουν όλον τον απαραίτητο τεχνικό εξοπλισμό και τα απαραίτητα βοηθήματα στους μαθητές. Οι γονείς των τελευταίων είναι υποχρεωμένοι να αγοράσουν διάφορα σχολικά είδη, όπως τσάντες, τετράδια, μολύβια και χάρακες, τα οποία κοστίζουν αρκετά χρήματα. Τα τελευταία χρόνια, εξάλλου, οι δάσκαλοι ή καθηγητές, ζητούν από τους μαθητές τους να προμηθευτούν συγκεκριμένα είδη, για να λειτουργήσει κανονικά η εκπαιδευτική διαδικασία.
√ Ο χρόνος που διατίθεται για τη διδασκαλία των ξένων γλωσσών, δεν αρκεί για τη σωστή και επαρκή κατάρτιση των μαθητών, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να υποχρεώνονται να πληρώνουν επιπλέον χρήματα, παρακολουθώντας μαθήματα σε φροντιστήρια.
√ Η εκπαιδευτική διαδικασία και ειδικά η τριτοβάθμια βαθμίδα εκπαίδευσης, συνδέονται πολύ στενά με την επαγγελματική αποκατάσταση και καταξίωση. Όταν οι τίτλοι σπουδών αποδεικνύουν και την επαγγελματική επάρκεια των μαθητών και των φοιτητών, το αντικείμενο της εκπαίδευσης (η γνώση) μετατρέπεται σε εμπορικό προϊόν, με αυξημένη αξία και αναγνώριση στην αγορά εργασίας.
√ Οι λειτουργοί της εκπαίδευσης δεν αμείβονται ανάλογα με την προσφορά τους και την προσπάθεια που έχουν καταβάλει για να εξελιχθούν και να αποκτήσουν τις κατάλληλες γνώσεις που αργότερα θα μεταφέρουν στους μαθητές τους. Έτσι, ψάχνουν τρόπους συμπλήρωσης και βελτίωσης του εισοδήματός τους.
Οι παραπάνω παρατηρήσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές και αποδεικνύουν ότι υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, η έννοια της δωρεάν Εθνικής Παιδείας δεν είναι ρεαλιστική. Για τις αιτίες, όμως, που οδηγούν σε αυτή τη διαπίστωση θα πρέπει να ψάξουμε προς την πλευρά αυτών που όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν επικεφαλείς τους αρμόδιου υπουργείου και της κυβέρνησης γενικότερα. Σε αυτούς που αποφάσισαν να αφαιρέσουν το χαρακτήρα «Εθνική» από τη Παιδεία μας, συμβαδίζοντας με τις σύγχρονες ιδέες και αντιλήψεις (του Δυτικού κόσμου, κυρίως), αλλά αγνοώντας την ιδιαιτερότητα της Ελλάδας και της μοναδικότητας του λαού της και της γλώσσας του…
