Σε παλαιότερα χρόνια η σχετική είδηση θα αποτελούσε πρώτο και κύριο θέμα σε όλες τις εφημερίδες και τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δίκτυα, ενώ παράλληλα θα αποτελούσε θέμα συζητήσεων και αναλύσεων από σχετικούς ειδικούς και μη. Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε, αλλά δε δόθηκε ιδιαίτερη έκταση, η είδηση ότι πολεμικό σκάφος του Τουρκικού Πολεμικού ναυτικού, επιχείρησε να εμβολίσει Ελληνικό περιπολικό του Λιμενικού Σώματος, εντός Ελληνικών χωρικών υδάτων.
Το συμβάν συνέβη κατά τη διάρκεια διεξαγωγής διεθνούς ιστιοπλοϊκού αγώνα, στη διάρκεια του οποίου το Ελληνικό περιπολικό συνόδευε, για λόγους ασφαλείας, τα συμμετέχοντα σκάφη. Το Τούρκικο σκάφος παρακολουθούσε τη διεξαγωγή του αγώνα, όταν κινήθηκε εναντίον του Ελληνικού περιπολικού, εισβάλοντας στα Ελληνικά χωρικά ύδατα! Το περιστατικό δεν πήρε έκταση, καθώς το Ελληνικό σκάφος, εκτελώντας έναν επιδέξιο ελιγμό, απέφυγε το Τούρκικο και ευτυχώς έληξε εκεί. Για μία ακόμα φορά, οι γείτονες και «φίλοι» μας Τούρκοι προέβησαν σε μία προκλητική, αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνη ενέργεια, η οποία εντάσσεται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικής.
Μια πολιτική που αποσκοπεί στο να εδραιώσουν οι Τούρκοι ένα κλίμα αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο και να αναδείξουν τις αδυναμίες της Ελληνικής πλευράς, σε ό,τι αφορά την ασφάλεια των διελεύσεων στο Αιγαίο Πέλαγος. Πρόκειται για ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο, μέσω του οποίου οι Τούρκοι επιθυμούν να αποκτήσουν μερικό ή και ολικό έλεγχο του Αιγαίου. Αναδεικνύοντας τις Ελληνικές αδυναμίες, θα επιχειρήσουν να παρουσιαστούν οι ίδιοι ως οι μόνοι ικανοί να διατηρήσουν την ασφάλεια των διελεύσεων στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Τελικός σκοπός, βέβαια, είναι ο απόλυτος έλεγχος της ευρύτερης περιοχής. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η δημιουργία ναυστάθμου σε τοποθεσία της Αλβανίας, με σκοπό τη μόνιμη στάθμευση ναυτικών μονάδων, ώστε να είναι δυνατή η διαρκής παρουσία τους στην ευρύτερη περιοχή και κυκλώνοντας τις αντίστοιχες Ελληνικές μονάδες! Όχι οι Τούρκοι δεν ετοιμάζονται για πόλεμο. Δεν είναι αυτός ο σκοπός τους και γνωρίζουν ότι θα συναντήσουν σθεναρές αντιδράσεις από τη Διεθνή κοινότητα. Αυτό που επιχειρούν είναι να «στραγγαλίσουν» τις Ελληνικές ναυτικές (και γενικά ένοπλες) δυνάμεις, διατηρώντας μία σταθερή και μόνιμη παρουσία στην περιοχή, στερώντας ουσιαστικά από την Ελλάδα τον αντίστοιχο έλεγχο.
Πώς, όμως, αντιμετωπίζει η Ελληνική πλευρά αυτή την πολιτική; Γιατί κανείς δε μπορεί να απαγορεύσει του Τούρκους να σκέφτονται και να ενεργούν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, αλλά μπορεί με ανάλογες δράσεις να τους εμποδίσει να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους. Στην Ελληνική πλευρά, όμως, επικρατεί –δυστυχώς- η άποψη ότι πρέπει να τηρούμε χαμηλούς τόνους και να μην επιδιώκουμε όξυνση των σχέσεων με ην Τουρκία. Για το λόγο αυτό, η Ελλάδα υποχωρεί διαρκώς και σταθερά, έναντι των Τούρκικων διεκδικήσεων, με βασικό επιχείρημα την εξασφάλιση μίας ήρεμης και ειρηνικής συμβίωσης με τους «απέναντι». Αυτό που έντεχνα αποκρύπτουν, όμως, οι Έλληνες πολιτικοί, αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής άμυνας της χώρας μας, είναι ότι η απώλεια εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι πλέον δυνατή και χωρίς τη διενέργεια πολεμικών επιχειρήσεων. Ή για να το θέσω πιο απλά, στη σύγχρονη εποχή, έχει βρεθεί ένα καινούριο είδος πολέμου, που δεν είναι άλλο από τον οικονομικό πόλεμο, που έχει τις ίδιες επιβλαβείς επιπτώσεις στον ηττημένο, όπως και η κλασική μορφή του.
Η διαρκής υποχώρηση δεν είναι η λύση. Οι προκλήσεις θα πρέπει να αντικρούονται και όχι να παραβλέπονται. Γιατί οι Τούρκοι δεν τις παραβλέπουν. Προκαλούν και στη συνέχεια προβάλλουν την Ελληνική υποχωρητικότητα ως αδυναμία. Η ορθή Ελληνική απάντηση είναι η κατά μέτωπο αντιμετώπιση των προκλήσεων. Αυτό, όμως, προϋποθέτει ισχυρές και ετοιμοπόλεμες ένοπλες δυνάμεις, άρτια εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες, ώστε να μπορούν να εκτελέσουν οποιαδήποτε αποστολή. Αλλά ισχυρές ένοπλες δυνάμεις υπάρχουν, όταν υπάρχει ισχυρή οικονομία και παραγωγικές δομές στη χώρα, που θα ενισχύσουν το παραγωγικό έργο της Ελληνικής Πολεμικής Βιομηχανίας, που έχει σαν έργο την υλική υποστήριξη το στράτευμα. Δεν είμαστε πολεμοχαρείς, ούτε αυτή η άποψη υποστηρίζει την πολεμική αναμέτρηση των δύο χωρών. Αλλά όταν ο αντίπαλος σε προκαλεί με όπλα, δεν είναι λογικό να απαντάς με λουλούδια… Είναι, εξάλλου, κοινά παραδεκτό, ότι όταν κάποιος θέλει να διατηρήσει την ειρήνη και την ανεξαρτησία του, προετοιμάζεται για πόλεμο… Και ο σύγχρονος πόλεμος δεν είναι απαραίτητα στρατιωτικός…
