Επειδή η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει και αυτή κάποια όρια, τα οποία κανείς δεν επιτρέπεται να καταργεί και να καταπατάει, επειδή οι ελευθερίες των ανθρώπων είναι νομοθετικά κατοχυρωμένες, αλλά και επειδή στο Σύνταγμα της Ελλάδας αναφέρεται στο δικαίωμα της ισότητας και της μη διάκρισης στις πρώτες κιόλας γραμμές του, οι κρατικοί φορείς και ιδιαίτερα τα ασφαλιστικά ταμεία θα πρέπει να συμμορφώνουν διάφορες διατάξεις και αποφάσεις ανάλογα. Η σύγχρονη κοινωνία δε μπορεί να υιοθετεί αποφάσεις, οι οποίες καταστρατηγούν το συνταγματικό δικαίωμα της ισότητας και προάγουν τη διάκριση μεταξύ των πολιτών.
Οι Ασφαλιστικοί φορείς της Ελλάδας έχουν υιοθετήσει, τον τελευταίο καιρό ορισμένες διατάξεις, με σκοπό τη μείωση του κόστους παροχής υπηρεσιών προς τους ασφαλισμένους. Πρόσφατα, το ΙΚΑ, που αποτελεί το μεγαλύτερο ασφαλιστικό φορέα στην Ελλάδα, ανακοίνωσε μείωση των παροχών προς κινητικά αναπήρους κατά 50%, με αποτέλεσμα την υπέρογκη επιβάρυνση ατόμων που χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν το μισό του κόστους που απαιτείται για την απόκτηση βοηθημάτων κίνησης, που είναι απαραίτητα, για να είναι όσο το δυνατό πιο λειτουργικοί και ανεξάρτητοι. Ας σημειωθεί ότι οι τιμές που αναγράφονται στα κρατικά τιμολόγια απέχουν (και οι οποίες πληρώνονται κατά το ήμισυ, από το ΙΚΑ), απέχουν πάρα πολύ από τις πραγματικές τιμές της αγοράς, αν κάποιος επιθυμεί να αγοράσει ένα πιο ποιοτικό και ασφαλές βοήθημα.
Μία άλλη κωμικοτραγική διάταξη, αναφέρεται στην παροχή καρτών για τη δωρεάν ή κατά 50% μειωμένου κόστους, μετακίνηση των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες ή χρόνιες παθήσεις. Οι κάρτες αυτές έχουν απόλυτα γεωγραφικό χαρακτήρα και χορηγούνται από τις κατά τόπου υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας. Με απλά λόγια, οι κάρτες ισχύουν μόνο στο νομό μόνιμης διαμονής του ατόμου με αναπηρία, χωρίς να επεκτείνεται η ισχύς της στο διπλανό νομό! Οι υπεύθυνοι, λοιπόν, αποφάσισαν ότι η σωματική, νοητική και όποιου άλλου είδους αναπηρία έχει γεωγραφικά όρια! Ο ανάπηρος της Αθήνας, δηλαδή, παύει να είναι ανάπηρος στην Κορινθία ή τη Βοιωτία!!! Ίσως, όμως, σκέφτηκαν ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν υπέρογκες δυσκολίες μετακίνησης, οπότε τους κατήργησε ουσιαστικά το δικαίωμα μειωμένης ή ελεύθερης μετακίνησής τους, ώστε να μην αντιμετωπίζουν το ανάλογο δίλημμα. Και ερωτούνται οι υπεύθυνοι: Ο κάτοικος επαρχιακής πόλης (πχ. Ναύπλιο), που χρειάζεται να μετακινείται συχνά (δύο φορές το μήνα) σε νοσοκομείο της Αθήνας, γιατί ενώ πληρώνει μειωμένο εισιτήριο, για τη μετάβασή του στην Πρωτεύουσα, πληρώνει κανονικά και χωρίς να του αναγνωρίζεται καμία δυσκολία τις αστικές συγκοινωνίες; Η αναπηρία του μένει εκτός Αθηνών ή πηγαινοέρχεται στο νοσοκομείο από εμμονή;
Τα δύο παραδείγματα που προαναφέρθηκαν αποτελούν μέρος μόνο του συνολικού προβλήματος, που και αυτό έχει τις ρίζες του στο πολιτικό σύστημα της χώρας και τις πελατειακές σχέσεις που προσπάθησε εξαρχής να διατηρήσει, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, βέβαια. Γιατί, θα ήταν πολύ πιο απλό αν η αναπηρία κάθε πολίτη αναγνωριζόταν και αντιμετωπιζόταν με ενιαία και καθολικά κριτήρια από όλους τους φορείς, ενώ παράλληλα οι παροχές και οι διευκολύνσεις προς αυτούς προέρχονταν από την κεντρική κυβέρνηση και όχι κάθε ασφαλιστικό φορέα, ξεχωριστά. Αλλά τότε, θα υπήρχε αξιοκρατία, θα υπήρχε αντικειμενικότητα και ισότιμη μεταχείριση των αναπήρων… Και δε θα μπορούσε κανείς να υπόσχεται νέες, αυξημένες παροχές στους ανάπηρους, κάθε φορά που θα διεκδικούσε την ψήφο τους…
